Czynne

Pn.–Pt.: 8.00 - 20.00

So: 9.00 - 12.00

Nd: 9.00 - 11.00

Kontakt

Nerudova 1040

735 81 Bohumín (zobrazit na mapě)

Tel.: 604 957 560

Email: abvet@seznam.cz

Przypadek miesiaca

Hypoadrenokorticismus- choroba Addisona

29.11.2011


Hypoadrenocorticismus (niedoczynność kory nadnerczy) inaczej choroba Addisona, jest schorzeniem  endokrynologicznym, które u psów występuje stosunkowo rzadko. W chorobie tej dochodzi do niedoborów mineralokortykosteroidów i glikokortykosteroidów, spowodowanych zniszczeniem kory nadnerczy, w której są one produkowane. Ze względu na niedobory tych hormonów w organizmie dochodzi do obniżenia poziomu sodu, podwyższenia potasu i spadku stężenia kortyzolu, co prowadzi do azotemii przednerkowej, niedociśnienia, odwodnienia, osłabienia, depresji, ospałości, wymiotów, smolistych stolców, spadku masy ciała, myokardiální toxicitě (toksycznego działania na mięsień sercowy).
Najczęstszą przyczyną niedoczynności kory nadnerczy jest zniszczenie nadnerczy uwarunkowane czynnikami immunologicznymi, guzy przerzutowe, rzadziej infekcje, choroby naciekające i krwawienia przy koagulopatiach (zaburzenia krzepnięcia krwi). Jatrogennie może być spowodowana w trakcie leczenia choroby Cushing'a.
Objawy kliniczne są bardzo niespecyficzne, dlatego w diagnostyce wykorzystuje się przede wszystkim badanie krwi – hyperkaliemia, azotemia, hyponatremia, hypochloremia, hyperkalcemia, podwyższone enzymy wątrobowe, anemia, eozynofilia i limfocytoza. Złotym standardem jest test stymulacji ACTH, kiedy przed- i po stymulacji poziom kortyzolu jest poniżej wykrywalnego zakresu.
W ostrej fazie choroby Addisona, należy jak najszybciej rozpocząć terapię infuzyjną, najlepiej 0,9% roztworem chlorku sodu i pozajelitowym podawaniem mineralokortykoidów i glikokortykosteroidów ( prednisolon sodium succinate, dexamethasone sodium phosfate). Po stabilizacji pacjenta można przejść na doustne podawanie Prednisonu i Fludrocortisonu. Leczenie trwa przez całe życie, nie prowadzi do wyleczenia pacjenta, ale tylko do stabilizacji jego stanu. Często to schorzenie bywa nierozpoznane, mylnie brane za nerkowe – niewydolność nerek. Takiego pacjenta poddaje się leczeniu infuzyjnemu, które częściowo pomaga, ale po krótkim czasie ponownie dochodzi do pogorszenia wskaźników nerkowych, i zwierzę wygląda na cierpiącego na przewlekłą niewydolność nerek.
W naszej klinice hospitalizowaliśmy 1,5-rocznego psa, rasy owczarek belgijski tervueren, u którego właścicielka w ostatnim czasie obserwowała zmęczenie, zmniejszone zainteresowanie otoczeniem, osłabiony apetyt, aż do utraty apetytu i przyjmowanie tylko niewielkich ilości płynów. W badaniu klinicznym, oprócz łagodnego odwodnienia, nie stwierdzono żadnych patologicznych zmian. Badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej bez zmian patologicznych, badanie moczu pobranego poprzez nakłucie pęcherza moczowego: ciężar moczu 1025, ph 6 i osad bez zmian. W badaniu krwi zauważyliśmy: podwyższony mocznik, kreatyninę (w zakresie 2. st niewydolności nerek) i potas, obniżony poziom sodu, stosunek Na : K wynosił 1:23
Na podstawie tych wyników, dzięki informacjom zebranym w wywiadzie, a także niespecyficznych objawów klinicznych wysunęliśmy podejrzenie niedoczynności kory nadnerczy, i z tego powodu przeprowadziliśmy test stymulacji ACTH. Jeszcze przed otrzymaniem wyników rozpoczęliśmy leczenie przełomu nadnerczowego (addisonovy krize). Zastosowano agresywny wlew roztworu fizjologicznego z glukozą, dożylnie solumedrol i antybiotyki (metronidazol, cefalosporiny) osłonowo przed wtórną infekcją bakteryjną. Stopniowo wprowadzaliśmy u pacjenta pokarm. Po 3 dniach otrzymaliśmy wyniki testu stymulacji ACTH: poziom kortyzolu przed stymulacją niższy niż 27,6 nmol/l, i po stymulacji niższy niż 27,6 nmol/l. Nasza diagnoza została potwierdzona-hypoadrenokorticizmus. W tym czasie pacjent był już ustabilizowany, sam przyjmował pożywienie, podniósł się poziom sodu we krwi, obniżył się poziom potasu, a poziom mocznika i kreatyniny zniżył się do zakresu normy. Dlatego przeszliśmy na doustne podawanie Prednisonu i Fludrocortisonu i wypisaliśmy pacjenta do domu. Na badaniu kontrolnym, po 3 dniach pies był aktywny, wesoły, normalnie pił i jadł. Poziom sodu i potasu był w fizjologicznym zakresie, a ich stosunek wyniósł 1:29.